Met reden uiteraard, want in de sneltrein van het leven, stap ik af en toe aan een halte af.
Omdat ik mijn fototoestel vaak op sleeptouw neem, kan ik wel enkele plaatjes laten zien.
Zo ben ik één van de laatste dagen van december op bezoek geweest bij dé koffiebar in Aalst. We moesten er hagelbuien, onweer en bliksem voor trotseren, maar het was 'helemaal de moeite'.
Je kan HIER een kijkje nemen. De lekkerste koekjes kan je er krijgen.
Net zoals de koffie én de thee....waarvan degene die hier scherp in beeld komt favoriet is ;)
Samen met dochterlief heb ik zo de rode keeltjes en de hoestbuien getrotseerd.
...Verder werd er gewandeld met een lieve vriendin die weer naar Guatemala vertrokken is. Ik mis ze. Ze maakt me ongelooflijk aan het lachen.
...Kwam ik -vorige zomer - tot de ontdekking dat ik winterkaartjes 't best in de winter tekenen kan...
Dus deed ik dat dan maar, ruimschoots 'van te voren'.
Hier al een 'eventuele kanshebber voor een al even eventuele-nieuwe-kaartjesreeks'.
...Werkte ik met mijn leerlingen aan de tentoonstelling van Amnesty International,
met een dikke dankjewel aan Tinne voor het ontwerp :)
....Zijn we bezig met de voorbereidingen voor de tentoonstelling van de Jeugdboekenweek, met als thema 'Gevaar'. Een leerling poseert -met gevaar voor eigen leven- bij de vleesetende planten én de rare wurmpjes die hier in gaan huizen. Tip: mocht je bij nacht de bib kunnen bezoeken: ze geven licht in het donker.
En voorts oefen ik 'het portret'.
Mijn goede voornemen voor het jaar 2014:
'een ode aan de vriendschap' ; een portret kunnen maken, inclusief het innerlijke dat uitstraalt van hen die mijn pad kruisen en mijn leven zo schoon kunnen kleuren (al zijn de foto's in zwart/wit ;) ) heeft een vruchtbare start. Alleen al deze maand heb ik drie portretten kunnen maken.
Waaronder dat van een vrolijke, lieve vriendin die volgende dinsdag een serieuze ingreep moet ondergaan.
Het is niet de eerste keer dat iemand die me dierbaar is, getroffen wordt door kanker.
Maar mijn duimpjes zijn ondertussen zwaar getraind, we gaan ervoor.
Omdat ik weet dat zij mijn blog leest, stuur ik ze bij deze een ongelooflijk dikke knuffel door met alle liefs van de wereld. Tot dinsdag.
Tot slot een heel mooi wiegeliedje, dat een kameraad laatst voor me gezongen heeft (mét begeleiding aan de piano). Dankzij het verzoek van zijn lieve partner ken ik het nu ook. 'Wiegala' van musicus, moeder, 'Ilse Weber' , voor haar kinderen. Het is een bewijs dat er veel schoons in de wereld is, ondanks alles. Ze heeft het lied voor haar kinderen geschreven in een concentratiekamp.
Helaas heb ik het niet in de versie van de kameraad (jammerjammer, neem het ne keer op aub) , dus verwijs ik door naar youtube.
Nog een fijne zondag. Geniét ervan! :D
'een ode aan de vriendschap' ; een portret kunnen maken, inclusief het innerlijke dat uitstraalt van hen die mijn pad kruisen en mijn leven zo schoon kunnen kleuren (al zijn de foto's in zwart/wit ;) ) heeft een vruchtbare start. Alleen al deze maand heb ik drie portretten kunnen maken.
Waaronder dat van een vrolijke, lieve vriendin die volgende dinsdag een serieuze ingreep moet ondergaan.
Het is niet de eerste keer dat iemand die me dierbaar is, getroffen wordt door kanker.
Maar mijn duimpjes zijn ondertussen zwaar getraind, we gaan ervoor.
Omdat ik weet dat zij mijn blog leest, stuur ik ze bij deze een ongelooflijk dikke knuffel door met alle liefs van de wereld. Tot dinsdag.
Tot slot een heel mooi wiegeliedje, dat een kameraad laatst voor me gezongen heeft (mét begeleiding aan de piano). Dankzij het verzoek van zijn lieve partner ken ik het nu ook. 'Wiegala' van musicus, moeder, 'Ilse Weber' , voor haar kinderen. Het is een bewijs dat er veel schoons in de wereld is, ondanks alles. Ze heeft het lied voor haar kinderen geschreven in een concentratiekamp.
Helaas heb ik het niet in de versie van de kameraad (jammerjammer, neem het ne keer op aub) , dus verwijs ik door naar youtube.
Nog een fijne zondag. Geniét ervan! :D
